سرگرمی‌های اجتماعی مثل ایروبیك و ورزش دسته جمعی برای سالمندان حیاتی به حساب می‌آید. دانشمندان دریافته‌اند ورزش توام با موسیقی با بازی‌هایی مثل كارت بازی یا شطرنج و مار و پله سالمندان را شاداب‌تر و سالم‌تر نگه می‌دارد. حتی بازی‌های جمعی كه در فرهنگ ما فراوان یافت می‌شود و وقتی تلویزیون به میدان نیامده بود نقش مهمی‌در سرگرمی‌ و برقراری روابط اجتماعی و خانوادگی مردم داشت‌‌ می‌تواند نقش حیاتی در حفظ جسمی‌ و بهداشت روانی سالمند بازی كند.

شركت در بازی‌های محلی جمعی سایر بازی‌های پر تحرك... انواعی از این فعالیت‌ها به شمار می‌روند. یك مطالعه جدید نشان می‌دهد كه افراد سالمند هرچه كمتر در فعالیت‌های اجتماعی وقت صرف كنند، سریع‌تر موتور محركشان از كار می‌افتد. دكتر آرون باچمن یك متخصص مغز و اعصاب در مركز پزشكی دانشگاه راش در شیكاگو می‌گوید: <همه در 60 ،‌ 70 و80 سالگی آهسته‌تر از 25سالگی راه می‌روند. مطالعه ما ارتباط بین فعالیت‌های اجتماعی و كاركردهای حركتی را نشان می‌دهد و كهكشان كاملا جدیدی پیش روی ما می‌گشاید كه چنین فعالیتی چطور در سلامتی می‌تواند دخالت كند.

شواهد زیادی نشان می‌دهد كه شركت در فعالیت‌های ذهنی محرك و غالبا جمعی و ورزش ممكن است در مقابل انحطاط سنی و شناختی به ما كمك كند. پیش از سال 1995، یك عصب شناس به نام كارل كتمن، كه در مورد سالخوردگی و دمانس در دانشگاه كالیفرنیا در ایروین تحقیق می‌كند، مقاله‌ای منتشر كرد در مورد این‌كه طبیعت نشان می‌دهد تمرین‌های جسمی ‌پروتئینی تولید می‌كند تا نورون‌ها از مرگ حفظ شوند و تشكیل ارتباطات عصبی جدید در مغز را تحریك می‌كند. مطالعات اخیر كتمن نشان داد در سگ‌ها و موش‌های پیر غنی سازی محیط اجتماعی با بهبود در عملكرد مغز مرتبط است.

همچنین محققان دریافتند كه فعالیت‌های اجتماعی، ممكن است اثر محافظتی مشابهی در افراد به‌وجود آورد. یك مطالعه كه بر روی 2500 شخص 70 تا 79 ساله صورت گرفته است نشان می‌دهد كسانی كه توانستند ذهن خود را فعال‌تر نگه دارند همان‌هایی بودند كه درهفته یك بار یا بیشتر ورزش می‌كردند. آنها حداقل تا پایه نهم تحصیل كرده بودند و فعالیت اجتماعی داشتند.

اما فعالیت‌های اجتماعی با موتور محركه بدن چه می‌كند؟

به گزارش سایت اطلا‌ع‌رسانی خانواده در مطالعه 5 ساله بوچمن كه در مورد 906 سالمند، به‌طور متوسط 80 ساله، در شمال شرقی ایلینویز صورت گرفت رشد فعالیت‌های اجتماعی در گستره‌ای از كارهای بدنی، از جمله قدم زدن در یك خط مستقیم، ایستادن روی یك پا و روی پنچه، چرخش دایره كامل بدون افتادن و قرار دادن صفحات روی تابلوی اعلانات بررسی شد. در مهارت یك فعالیت اجتماعی مقیاس از 1 تا 5 در نظر گرفته شد كه تعداد دفعات فعالیت اجتماعی را نشان می‌داد.

رتبه 1 نشانگر مشاركت در فعالیت‌های مختلف اجتماعی، یك بار در سال، و 5 نشان دهنده فعالیت‌های هر روز و یا تقریبا هر روز یك نقطه تفاوت در فعالیت‌های اجتماعی مرتبط است با یك دوره 5 ساله كاركرد‌های پر تحرك. هرگاه آزمودنی یك نقطه در مقیاس فعالیت‌های اجتماعی افت كند، فعالیت‌های جسمی ‌او 33 درصد طی یك سال كاهش می‌یابد. در یكی از شركت‌كنندگان در نمره آن نقطه طی یك سال واحد كاهش یافت كه به معنی افزایش 40 درصدی خطر مرگ و افزایش 65 درصدی دچار شدن به ناتوانی است.

دكتر جو ورجیس اورولوژیست و متخصص طب سالمندی از دانشكده پزشكی آلبرت اینشتین در شهر نیویورك اعتقاد دارد: <این ایده كه كاركرد‌های شناختی و جسمی‌ تابع هم هستند در سال‌های اخیر بروز كرده است. این ایده افق‌های جدیدی در مراقبت‌های بهداشتی و پیشگیری گشوده است.» او در یكی از مقالات خود مطرح ساخته است كه تغییرات در الگوهای پیاده‌روی می‌تواند یك نشانه اولیه از دمانس یا زوال عقلی باشد. گرچه برای تثبیت شدن این عقیده هنوز باید تحقیقات بیشتری انجام شود كه بتوان گفت به طور دقیق فعالیت‌های اجتماعی و ورزش در روند پیری چه اثری می‌گذارد، اما این احتمال وجود دارد كه كاهش در فعالیت‌های اجتماعی از علائم انحطاط جسمی‌ باشد. مردم به‌طور طبیعی ممكن است فكر كنند كاهش تعامل اجتماعی آنها به خاطر از دست دادن مهارت‌های تحركی است اما محققان اعتقاد دارند بی دلیل نیست كه سالمندان را به تحرك تشویق می‌كنند. تنها 10 درصد از افراد بالای 65 سال طبق توصیه حداقل 5/2 تا 5 ساعت در هفته ورزش می‌كنند. با توجه به این‌كه سالمندان رفته رفته از جوانان و جمع‌های آنان كنار گذاشته می‌شوند ‌‌دعوت از آنان برای فعالیت بیشتر قدری سخت است.

اگر شما تنها باشید كمتر احتمال دارد به دنبال توصیه‌های بهداشتی و روابط اجتماعی بروید.اگر شما با مادر بزرگ خود بیشتر ملاقات كنید و برای او یك سرگرمی‌ منظم ایجاد كنید در سلامت ماندن و مستقل بودن به او كمك كرده‌اید.